Ramy do moich obrazów

Oto ramy do obrazów, które oferuję. Moge dobrać rame do obrazu olejnego w każdym, dowolnym kolorze.

Posiadam trzy rodzaje ram, które zamawiam od polskiego producenta. Wykończenie najwyższej jakości.

Jest to rama szerokości 5 cm, frezowana, kasetonowa, z listwy surowego drewna.

rama3 rama4 rama2

Druga propozycja, to rama szerokości 5 cm, wypukła, bez frezu. Doskonała do nowoczesnych obrazów olejnych, abstrakcji, obrazów dla dziecka, a także niektórych kopii (reprodukcji).

3 wypukła

Trzecia propozycja, to ramy szerokości 3 cm, wypukłe, bez frezowania, doskonałe do zamknięcia kompozycji nowoczesnych obrazów olejnych, tryptyków, dyptyków, poliptyków.

rama 3 wyoukla 3

 

Opublikowano Pozostałe | Otagowano , , , , , | 2 komentarze

Galeria moich obrazów w kawiarni dla dzieci :-)

lobrazy olejne w kawiarni obrazy.org obrazy olejne w kawiarni2 obrazy.orgMoje obrazy można zobaczyć na zywo i kupić także wMamCzasCafe, ul. Zwycięska, Wrocław

Będzie nowa aranżacja, wystawione  obrazy 🙂obrazy_S-24,o3,2013 003

972112_548504265187440_289617709_n

Zapraszamy rodziców z dziemi

Opublikowano obrazy moje, Pozostałe | Otagowano , , , , , , , , , , , , | Skomentuj

Zapraszam Państwa do mojej nowej, nowoczesnej galerii
internetowej, na stronę www.obrazy.org
Obrazy olejne ręcznie malowane na zamówienie i gotowe do wysyłki.

Strona została przebudowana, sama ją redaguję. Jest wiele nowości
malarskich, a będzie jeszcze więcej
Ceny obrazów umiarkowane.
Teraz zamówienie obrazu jest jeszcze łatwiejsze.

Przyjmuję zlecenia na prezenty świąteczne, imieninowe, urodzinowe, dla firm, do biura, dla szefów firm, dla pracowników, aranżacja wnętrz.

Wysyłka obrazów – kurier UPS cała Polska.


Pozdrawiam serdecznie, Emilia Czupryńska
Galeria Autorska ART-EMI
www.obrazy.org
tel 501106255

Opublikowano Pozostałe | Skomentuj

Galeria Autorska ART-EMI Pracownia Artystyczna

www.obrazy.org

Przyjmuję zlecenia na świąteczne prezenty 🙂

Opublikowano Pozostałe | Otagowano , , , , , , | Skomentuj

Zainteresowania, czyje kopie obrazów maluję

Wiadomości i zainteresowania historią sztuki, malarstwem mam od lat najmłodszych. Na przykładach malowanych kopii Mistrzów malarstwa, uczyłam się wyrabiać swoje własne techniki malarskie i rysunkowe, ćwiczyłam prezyzyjność ruchów palców, tak zwane ćwiczenie ręki. Lubię malować pędzlami stylonowymi o bardzo starannie ułożonym, umiarkowanie sztywnym włosiu. Pędzli szczecinowych używam tylko przy malowaniu pejzaży.

Interesują mnie tacy Mistrzowie malarstwa, tematy i style jak: Aleksander Gierymski Andy Warhol Auguste Renoir autoportrety Claude Monet Edgar Degas Edvard Munch Francisco Goya Gustave Courbet Gustav Klimt Hans Memling Jakub Słomkowski Jan Matejko Jean-Francois Millet Józef Mehoffer Leonardo da Vinci malarstwo amerykańskie malarstwo angielskie malarstwo duńskie malarstwo francuskie malarstwo historyczne malarstwo hiszpańskie malarstwo holenderskie malarstwo mitologiczne malarstwo niemieckie malarstwo polskie malarstwo religijne malarstwo rodzajowe malarstwo włoskie Mark Rothko martwa natura Max Ernst Michał Anioł Pablo Picasso Paul Cezanne pejzaż portret Rembrandt Roy Lichtenstein Salvador Dali Stanisław Wyspiański Théodore Géricault Tycjan Vincent van Gogh Wassily Kandinsky Abstrakcjoniści
Akademiści
Dadaiści
Ekspresjoniści
Formiści
Fowiści
Futuryści
Impresjoniści
Inni malarze
Konceptualiści
Konstruktywiści
Kubiści
Malarze baroku
Malarze figuratywizmu
Malarze gotyccy
Malarze klasycystyczni
Malarze orfizmu
Malarze pop-artu
Malarze renesansu
Malarze rokoko
Malarze romantyczni
Malarze secesyjni
Malarze współcześni
Manieryści
Postimpresjoniści
Prymitywiści
Realiści
Surrealiści
Symboliści

Opublikowano Pozostałe | Otagowano , , , , , , , , , , , | Skomentuj

O Elfach

Ta galeria zawiera 5 zdjęć.

     Być może są, być może ich nie ma. W dziewczęcej fantazji istnieje przestrzeń dla radości, dla elfów, których pocałunku nigdy nie mogłam uchwycić, dla snów, z których budziłam się zbyt wcześnie. W obrazach, które Wam sprzedaję kryje się … Czytaj dalej

Więcej galerii | Skomentuj

Tamara de Lempicka, ciekawostki

 allan_bott2_lempicka_w1 allan_bott2_lempicka_ooTamara de Lempicka,  Portret Portrait Allan Boot, obraz olejny, kopia Emi

(Tamara Łempicka) urodziła się w 1898 roku w zamożnej warszawskiej rodzinie jako Maria Górska. Była jednym z trojga dzieci Borysa Górskiego, znanego i wziętego adwokata. Całe jej dzieciństwo usiane było podróżami do: Petersburga, Karlsbadu, Monte Carlo, Marienbadu. W 1911 Towarzyszyła babci w eksursie do Włoch, odwiedziły wtedy Florencję, Rzym i Wenecję. W Monte Carlo uczeszczała na kurs akwareli.

les_deux_amies_lempicka_4_r

Tamara de Lempicka, Dwie przyjaciółki, obraz olejny, kopia Emi les_deux_amies_lempicka_4_w2

 W 1914 wyjechała do Petersburga do ciotki Stefy Jansen, wtedy poznała młodego, świeżo upieczonego prawnika, Tadeusza Łempickiego. Kiedy wybuchła I Wojna Swiata, uniemożliwia dziewczyce powrót do kraju.

 W wieku szesnastu lat wyszła za mąż za Tadeusza. Ślub odbył się w Petersburgu w Kaplicy Kawalerów Maltańskich. W Rosji bardzo napięta sytuacja doprowadziła do wbuchu Wielkiej Rewolucji Październikowej. Tadeusz został zaaresztowany przez Czeke a całej rodzinie udało się uciec do Kopenhagi. Tamara cudem uratowała męża, dzieki pomocy konsula szwedzkiego. W 1918 rodzina wyemigrowała do Paryża. Matka zamieszkała przy rue Sauniere. Ciotka Stefa prowadzła salon, w którym przyjmowała rosyjską emigrację wyższej rangi.

lempicka-dziewczyna

Tamara de Lempicka, Dziewczyna w zielonych rękawiczkach, obraz olejny, kopia Emi girl_with_gloves4_w2

W Paryżu Łempicka zaczęła pobierać pierwsze lekcje rysunku w Académie de la Grande Chaumiere i w Académie Ranson u znanych kubistów Andre Lhote i Maurice Denis. Niedługo potem, dzięki Gallerie Colette Weill, sprzedała swoje pierwsze prace. W 1925 roku wzięła udział w pierwszej wystawie dzieł sztuki w stylu „art deco” w Paryżu.

 Stała się znaną portrecistką malującą z charakterystyczną dla Art Deco manierą, była również jedną z niewielu kobiet, które współistniały z kubistami. Jej klientami byli znani ludzie ówczesnej epoki, portretowała pisarzy, artystów, naukowców, aktorów, przemysłowców i wielu znanych uchodźców z Europy Wschodniej, między innymi Królową Grecji Elżbietę, Króla Hiszpani Alfonsa, powieściopisarza Andre Gide, sławną lesbijkię Suzy Solidor, Hrabinę de la Salle.

Malowała nie tylko portrety, także akty i martwe natury. Szybko zyskała powodzenie w artystycznych i intelektualnych salonach oraz w wysokich kręgach burżuazji – i to nie tylko jako malarka, ale również jako jedna z ekscentrycznych i wyzwolonych piękności lat dwudziestych. Paryż przeżywał swoje szalone lata „des année folles” i Tamara świetnie do nich pasowała. Piękne stroje, szybkie samochody, małe skandale, niezależność finansowa pozwalały jej realizować kolejne zachcianki i kaprysy. Klienci byli zachwyceni sposobem, w jaki artystka ich przedstawiała – jako zmysłowych bogów i boginki przeniesionych w epokę maszyn. Jej wystawy odniosły sukcesy we Włoszech i Francji. O romansie z bardzo znanym włoskim poetą Gabrielem D’Annunzio wszędzie było głośno.

Najbardziej interesujące ze współczesnego punktu widzenia są jej akty kobiece: „Przyjaciółki”, „Kąpiące się kobiety”, „Piękna Rafaela”, „Wiosna”, „Cztery kobiety”, „Zielony turban”, do których pozowały jej aktualne wówczas przyjaciółki.

 Twórczość Lempickiej charakteryzuje się przedstawianiem figur ludzkich w kształtach geometrycznych kontrastujących z wystylizowanym tłem, wąskim zakresem kolorów i intensywną harmonią linii kompozycji. Powierzchnia jej kolorów posiada gładkość marmuru, miękkość i metaliczność atłasu i zamierzoną, chłodną perfekcję. Jej portrety można by zaklasyfikować jako „monotonne”, gdyby nie mentalna, jakby podskórna, obecność pokazywanych postaci. Jej prace przyniosły jej uznanie krytyków, towarzyską pozycję i znaczny majątek.

Po kilku romansach z bogatymi „patronami i patronkami sztuki”, rozwiodła się z Tadeuszem i w 1933 roku poślubiła Barona Raoula Kuffnera. Czując narastające zagrożenie spowodowane zbliżającą się II Wojną Światową wyjechała z Raoulem do Stanów Zjednoczonych. Zamieszkali w Hollywood w byłym domu znanego reżysera Kinga Vidora w słynnym Beverly Hills. W 1943 roku przeniosła się wraz mężem do Nowego Jorku gdzie kupili apartament wyposażając go w antyki wywiezione z węgierskich włości barona. Tamara urządziła tam sobie studio i z wielką pasją kontynuowała swoje prace. W tym okresie wystawia się w The Paul Reinhart Gallery, Julian Levy’s, Courvoisier Galleries i w Milwaukee Institute of Art.

 Po zakończeniu wojny powróciła do Paryża, gdzie ponownie otworzyła swe słynne studio przy rue Mechain. Zajmowała się w tym czasie między innymi projektowaniem wnętrz, wielu bowiem przyjaciół prosiło ją o zaprojektowanie i wykonanie wnętrz w jej jakże indywidualnym stylu. Po śmierci barona Tamara przeniosła się do Houston by być bliżej swej córki Kizzete.

 W 1960 zmienia styl na absktrakcyjny. W 1962 roku Galeria „The Iolas” w Nowym Jorku wystawiła jej nowe i stare prace ale spotkały się one z obojętnością krytyków i nie znalazły wielu nabywców. Wzburzyło ją to do tego stopnia, że postanowiła nigdy ich więcej nie wystawiać. Lata ’50 i ’60 nie były dla Tamary łaskawe. Czuła się zapomniana i niedoceniona. Jej malarstwo było po prostu ignorowane. Kiedy w 1966 roku „Museum des Arts Decoratifs” zorganizowało wystawę Les Annees ’25 jej wieki sukces zapoczątkował powtórne zainteresowanie ArtDeco. Niedługo potem Galeria Luksemburska wystawiła większość starych prac Tamary Łępickiej. Wystawa ta stała się jej ogromnym sukcesem i zapoczątkowała jej triumfalny powrót.

W 1978 roku kupiła piękny, dom w Cuernavaca w Meksyku i przeprowadziła się tam na stałe. Nie mogła pogodzić się z postępuąjcą a nieuniknioną przecież starością z tym, że swą urodę utraciła bezpowrotnie.

Tamara Łępicka umarła we śnie 18 marca 1980 roku, Kizette była przy niej do końca. Zgodnie z życzeniem Tamary ciało je zostało skremowane a prochy rozrzucone z śmigłowca nad wulkanem Popocatepetl.

Renesans stylu „art deco” w czasach współczesnych, spowodował ponowne zwrócenie uwagi na twórczość Lempickiej. Zostało zorganizowanych wiele jej indywidualnych wystaw, począwszy od sławnej już wystawy w Gallerie Diane w 1972 roku. Jej portrety są kolekcjonowane przez wielu koneserów sztuki; jest również ulubioną artystką Jacka Nickolsona i Madonny. W roku 1985 Teatr w Los Angeles wystawił sztukę opartą na autentycznych faktach z jej życia.

 autoportret_lempicka_11_oTamara de Lempicka, Autoportret w zielonym bugatti, obraz olejny, kopia Emilia Czupryńska

W ciągu ostatniej dekady zostały wydane trzy książki: napisana przez jej córkę, Kizette de Lempicka-Foxhall: „Zaplanowana namiętnść. Sztuka i życie Tamary de Lempicka”, „Tamara: malowanie Beau Monde”, „Tamara de Lempicka”.

Opublikowano malarstwo, Pozostałe | Otagowano , , , , , , , , , , , , , , | Skomentuj

Stanisław Ignacy Witkiewicz, Witkacy

WITKACY

Stanisław Ignacy Witkiewicz, ur. 1885r. w Warszawiej jako jedyny syn znanego pisarza, krytyka, malarza, Stanisława Witkiewicza i Marii z Pietrzkiewiczów, nauczycielki muzyki.

Od czystej formy do Formizmu

W 1918r. Witkacy z Rosji wrócił do Polski, przyjechał do Zakopanego, gdzie jego matka prowadziła pensjonat. Z Rosji, przywiózł swoje prace malarskie i prawie gotowy tekst rozprawy teoretycznej.

W styczniu 1919r. wziął udział w I wystawie w krakowskim Towarzystwie Przyjaciół Sztuk Pięknych (wspólnie z Tymonem Niesiołowskim i Augustem Zamoyskim. Na wiosnę uczestniczył w I Wystawie Formistów Polskich w Polskim Klubie Artystycznym w Warszawie.

Malarstwo tego okresu, to w dużej mierze kontynuacja twórczości okresu rosyjskiego. Zarówno obrazy olejne, jak i kompozycje pastelowe, w pierwszej chwili dezorientują przeciętnego widza.

Są pełne fantazyjnych, różnorodnych kształtów, atakują jaskrawymi, wyrazistymi barwami. Oranż kontrastuje z błękitem, czerwień z zielenią, żółcień fioletem. Dynamikę i ekspresję w tych pracach, potęguje niespokojnie wijący się , czarny kontur, rozdzielający poszczególne plamy barwne. Po wpatrzeniu się uważniej, możemy dostrzec fragmenty postaci. Wygięte tułowia, poskręcane kończyny, Zdeformowane twarze półzwierzęcych-półludzkich stworów. W niektórych pracach, odnajdujemy postaci z pisanych wówczas przez Witkacego dramatów.

„Dwie głowy” 1920. Olej na płótnie. 65 x 77,5 cm. Muzeum Sztuki, Łódź.

dwie_glowy1-r

dwie_glowy1-w1

 przedstawia mężczyznę i kobietę. On myśli o swoich przyjemnościach, ona płacze, wtulona w fotel, tęskni.

„Fantazja – bajka”, to jedno z najbardziej znanych dzieł z tego okresu.

Zaskakujące zbieżności wizji malarskiej i teatralnej  demonstrują skomplikowany  mechanizm myślenia artysty.

Opublikowano Pozostałe | Otagowano , , , , , , , , , , | Skomentuj

Claude Monet

Claude Monet

Istnieje wiele zachowanych portretów Moneta, autoportrety, wizerunki pędzla jego przyjaciół min Moneta i Renoire’a fotografie ?Nadara i Cariata. Dzięki tym malarzom, znamy rysy jego twarzy na różnych etapach życia.czerwone_lodzie1_monet_r

Claude Monet, Czerwone Łodzie, kopia obrazu, 60x70cm

Do naszych czasów przetrwało również wiele opisów wyglądu Moneta, szczególnie z lat, kiedy był już uznanym malarzem, obiektem zainteresowania dziennikarzy i koneserów sztuki, krytyków.

W roku 1919, wiódł pustelnicze życie w Giverny, niedaleko Vernon-sur-Seine. Portrety i opisy, przedstawiają nam człowieka zmiennego i niezrównoważonego.  Ciągłe niezadowolenie z siebie, zmiany nastroju, przesadzona drobiazgowość, troski podeszłego wieku, zestawione były z krańcową indywidualnością.

The Parc Monceau, Paris 1

Claude Monet II Park Monceau 50x70cm, kopia Emi

Szlak twórczości Moneta był podobny do ścieżek artystycznych innych malarzy tego pokolenia, a jednocześnie jego rozwój jako malarza miał indywidualne cechy.

Za czasie młodości Moneta, Troyon, udzielał mu wskazówek: należy robić kopie w Luwrze, malować portrety, postacie, a także wstąpić do pracowni malarskiej jakiegoś znanego artysty.

Artysta_z_rodziną_w_ogrodzie1_w

Claude Monet, Artysta z rodzina w ogrodzie, 50x70cm, kopia obrazu, Emi

Monet szybko więc rozpoznał ludzi, którzy mogą mu pomóc w jego artystycznej karierze. Byli to pejzażyści, barbizończycy (malarze z Barbizon),  którzy uczynili zainteresowanie z wiejskiego krajobrazu  Francji – malarstwo pejzażowe, jak Coubert, Millet.

Opublikowano malarstwo | Otagowano , , , , , , , | Skomentuj

Edward Hopper

Edward Hopper (1882-1967), malarz realista amerykański XX wieku, malował zwykłe życie i otoczenie.

Jako młody człowiek , wyjechał  do Paryża jesienią 1906, do szkoły artystycznej i pozostał tam aż do następnego lata.  Następnie odwiedził Londyn i  całą Europę, odwiedzając  Haarlem, Amsterdam, Berlin i Brukselę.  Powrót do Ameryki, pracuje jako ilustrator w New York.  Udał się do Gloucester, Massachusetts, w 1912 r.; do Ogunquit, Maine, w 1914, a 1915, a do Monhegan Island, dwanaście mil od wybrzeża Maine, każdego lata 1916/19.

 Rok 1923, zmienił kierunek  malarstwa Hoppera.  Poznał wtedy Josephine Nivison, którzy, podobnie jak on, studiował u Robert Henri w New School York Sztuka.  Nivison już wystawiał swoje akwarele w Nowym Jorku, namówił Hoppera, doceniając jego zdolności, aby spróbował pracy w akwareli, które potem razem wykonywali. Pokazał swoje akwarele w wystawie grupowej w Brooklyn Museum.  Wystawa ta spowodowała zakup mansardowy dla muzeum i przyniosła mu rozgłos.

 Hopper malował swoje akwarele patrząc bezpośrednio na modeli, oraz sceny plenerowe. Statki, morza, latarnia morska, kościół, ulice, domy i drzewa.  Pracując w akwareli jako ilustrator, zajmował się medium z ufnością.  Szkicował ołówkiem, improwizował, interesowała go tekstura. Wynikiem jest spontaniczność, która nie występuje w jego obrazach olejnych. Szczególnie godny uwagi jest kontrast, gra światła i cienia, oraz wyrazista, ciemna kolorystyka. Obrazy olejne, Hopper malował w oparciu o wcześniejsze kompozycje akwarelowe.

 W Paryżu, Hopper namalował wszystkie  oleje na miejscu, z zewnątrz, patrząc na ulice, budynki.  Oczywiście, podczas zimnych miesięcy, deszczowej zimy, jego praca była ograniczona.  W tym czasie brał się za rysowane w kawiarniach, nieustannie obserwując Francuzów .Po powrocie do Ameryki, Hopper zaczął już improwizować, malował  w studiu,  z pamięci, wyobraźni.

 Coraz częściej Hopper zaczyna robić ołówkiem lub węglem rysunki na miejscu, crobi notatki dotyczące obserwacji kolorów.  Rysunki te były zawsze w monochromatyczne, zazwyczaj czarno-białe,  czasami czerwona kredka.  Pod koniec 1930 roku, wszystkie jego płótna zostały namalowane w studiu, synteza.

 Jednym z najczęściej powtarzających się obrazów w twórczości Hoppera jest widok z wód: krajobrazy i morskie sceny, latarni, porty, rzeki, mosty, a nawet widok z jego domu letniskowego w Truro, Massachusetts, z widokiem na Cape Cod Bay.  Dorastając bardzo blisko rzeki Hudson w Nyack, Nowy Jork, Hopper zawsze uwagę na wodę, które mogą też symbolizować wolność i uciec z tej pustelniczej artysty.  Jako nastolatek, został zachęcony przez ojca do budowy łodzi, najwyraźniej by mógł wyjść na zewnątrz i być mniejszym introwertykiem.  Hopper później przyznał, że żegluga to jego pasja.  Wilere obrazów latarni morskich, budynków, odzwierciedla jego samego, jako gatunek architektury, która tak jak on-  stoi obok, oderwana od reszty świata.

 Architektoniczne obrazy Hoppera  generalnie pozbawione są postaci ludzkich aż do 1933 roku, jego wyobrażenia zostały opisane jako „samotny”. 

Edward Hopper, Nocni włóczędzy, 130x90cm, kopia, obraz olejny, autorka Emilia Czupryńska

nighthawks3_w2 nighthawks3_w nighthawks3_o 

Opublikowano malarstwo, obrazy moje, Pozostałe | Otagowano , , , | Skomentuj